«پس از شکست ۲۲ بهمن، معترضان ایرانی روحیه خود را از دست داده اند»

” ما آزادی می خواهیم ولی نمی دانیم چطور باید آن را به دست آورد”

تهران، واشنگتن پست –

حامیان اپوزیسیون با نگرانی در  آشپزخانه سیگار میکشیدند و به موسیقی بلندی که از هال شنیده میشد گوش میدادند. یک دانشجو، یک تاجر، یک نویسنده و یک هنرمند دور هم جمع شده بودند تا جشن پیروزی بگیرند ولی در عوض به سوگ شکست نشستند.

دانشجوکه خانمی جوان در لباس براق مشکی بود  گفت: “همه چیز تمام شد. تنها راهمان ترک کشور است.”

پس از آنکه تلاش قدرت نمایی معترضان در روز ۲۲ بهمن با شرایط امنیتی شدید از طرف رژیم روبرو شد، فعالان سیاسی و معترض ایرانی تضیف روحیه شدند و به دنباله راهی هستند تا جنبش را دوباره زنده کنند و نهایتا به آزادی، جامعه باز و انتخابات سالم برسند.

کسانی که در جمع مخالفان حضور داشتند به دلایل شکست اندیشیدند و سعی کردند قدم بعدی را تعیین کنند. ”حالا چه باید کرد؟” بعضی از آنها اعتراف کردند که از شرکت در راهپیمایی های ضد دولت که همزمان با راهپیمایی های سالگرد انقلاب برنامه ریزی شده بودند هراس داشتند.

بعضی دیگر گفتند که سعی کرده بودند در این راهپیمایی ها شرکت کنندد ولی با هزاران نیروهای مسلح امنیتی که خیابانها را بسته بودند، روبرو شدند. همه ی آنها موافق بودند که شکست اپوزیسیون در مقابل راهپیمایی های حامی دولت ضربه ای بزرگ به جنبش مردمی ایران زده است. همه ی آنها از ترس خود فقط به شرطی حاضر به صحبت شدند که نام آنها فاش نشود.

توقعات برای روز ۲۲ بهمن بالا بود. رهبران جنبش درخواست “حضور عظیم” از مردم کرده بودند. وب سایت های ضد دولت پیش بینی کرده بودند که میلیونها نفر برای ابراز نارضایتی از محمود احمدی نژاد و روحانیون و فرماندهان طرفدار او به خیابانها خواند آمد.

ولی به خاطر محکوم کردن چندین معترض به اعدام، بسته شدن سایت های اینترنتی و شبکه های  خارجی ماهواره، و حضور  هزاران نیروی امنیتی، دولت توانست از مصادره شدن راهپیمایی ۲۲ بهمن توسط مخالفان  که بزرگترین راهپیمایی حمایت شده از طرف رژیم است،  جلوگیری کند.

این روش رژیم نهایتا نتیجه معکوس میدهد و به ضررشان خواهد بود، ولی برای وضع کنونی آنها توانسته اند از این روش برای نشان دادن معترضان به عنوان افراد بی ارزش و ضد انقلابی که غرب از آنها  پشتیبانی میکند، استفاده کنند.

تحلیلگران عقیده دارند که این فرمول امنیتی مسلما در آینده دوباره توسط دولت استفاده خواهد شد و تاکتیک اصلی اپوزیسیون که تبدیل جشن های رسمی به راهپیمایی های ضد رژیم است را خنثی خواهد. دانشجویی که در این جلسه حضور داشت گفت: “همبسته شدن به سایر معترضان کاری نشدنی بود. تعداد نیروهای امنیتی بسیار بالا بود.”

او پکی به دهمین سیگارش زد و ادامه داد: “قرار بود که ما همگی در میدان اصلی که احمدی نژاد بنای صحبت داشت جمع شویم و سپس روبان های سبزمان را بیرون بیاوریم تا تعدادمان مشخص شود.”

او گفت که آنها در عوض شاهد گروه های کوچک معترضان در کوچه ها بودند که نمیدانستند به کجا بروند و چکار کنند. “در نهایت حدود دو هزار نفر شدیم که همگی بالاجبار از دست نیروهای امنیتی فرار کردیم. جنبش ما احتیاج به تاکتیک های جدید دارد، ولی من نمیدانم که چکار میشود کرد.”

در صدا و سیمای جمهوری اسلامی، مقامات رسمی کشور از حضور “ده ها میلیون” ایرانی در راهپیمایی های رسمی و حامی دولت ستایش کردند و از مردم برای “کمک به تحکیم رژیم اسلامی” تشکر کردند.

در همین حین، کاندیدا های پیشین ریاست جمهوری، میر حسین موسوی و مهدی کروبی که رهبران اصلی اپوزیسیون هستند، بیان داشتند که دولت در روز سالگرد انقلاب  یک حکومت نظامی کامل در سطح کشور برقرار کرده است. آنها از وجود” یک جو امنیتی هراس نگیز در نقاط مختلف کشور” انتقاد کردند.

وب سایت خبری سحام گزارش داد که موسوی و کروبی وعده دادند که تمام ایرانیان را از بهترین و صلح آمیز ترین روش برای  به دست آوردن حقوق از دست رفتشان آگاه کنند، ولی توضیح بیشتری ندادند.

یک وبلاگ نویس برجسته که عضو  یک گروه غیر رسمی اینترنتی  شامل فعالان مخالف با دولت است گفت: “امیدوارم که بتوان استراژی های جدیدی پیدا کرد، ولی من خودم نمیدانم چه می شود کرد.” او پیشنهاد داد که روز  ۲۲ خرداد، سالگرد انتخابات، به عنوان روز تظاهرات معترضان انتخاب شود و ادامه داد: ”ولی مسلما دولت همان کاری را خواهد کرد که معمولا انجام میدهد: هر گونه تظاهراتی غیر قانونی خواهد بود، و همه خیابان ها از نیروهای امنیتی پر میشوند.” وی می گوید: “نهایتا فقط با حضور در خیابان ها میشود نشان داد که ما واقعا چند نفر هستیم، ولی افراد کمی حاضر هستند به زندان بروند و مجروح شوند.”

او به یاد آورد که در طول راهپیمایی های گذشته دوستان او از خانه ها یا دفاترشان با او تماس میگرفتند در حالی که خودش داشت از نیروها ی پلیس فرار می کرد.

او گفت: “اگر آنها حاضر نیستند چیزی در این راه قربانی کنند، چرا من این کار را بکنم؟ من برای نجات خودم از اینجا قصد دارم برای ویزا ی کانادا اقدام کنم.”

تحلیلگران سیاسی بر این عقیده اند که اپوزیسیون تا مقداری در شرایط کنونی خود مقصر است. عباس عبدی، روزنامه نگار سابق که همیشه طرفدار آزادی شخصی در ایران بوده میگوید: “اینکه یک شخص خاص به عنوان رهبر برای جنبش وجود ندارد گاهی مناسب است، اما از طرفی بعضی مواقع احتیاج است که یک نفر بگوید: ما این کار را خواهیم کرد، چه شما بخواهید، چه نخواهید.”

عبدی اضافه کرد: “جنبش اپوزیسیون در حال حاضر بسیار ناهماهنگ و بی برنامه است. فقط با اتحاد میتوان به موفقیت رسید.”

دراین جمع دوستانه همه بر سر یک موضوع اتفاق نظر داشتند. دانشجویی که حضور داشت گفت: “اینکه ما در این تظاهرات شکست خوردیم به این معنی نیست که عصبانیتمان را فراموش کرده ایم. ما یک درخواست واضح داریم و آن آزادیست. ولی نمیدانم چگونه میتوان آن را به دست آورد.”

توماس اردبرینک، واشینگتن پست، ترجمه ندا شایسته

Related posts:

1. این راه شکست نمی شناسد: فربد طلایی